czwartek, 28 lutego 2008

Olsztyn - magazyn solny

Olsztyn - magazyn solny

niedziela, 24 lutego 2008

Maria Zientara-Malewska

Zientara-Malewska Maria, pseudonim Elżbieta Rafalska (1894-1984), poetka, prozaik. W 1926 r. ukończyła Seminarium Nauczycielskie w Krakowie. W latach 1921-1923 pracowała w redakcji Gazety Olsztyńskiej w Allenstein (Olsztynie). W okresie 1926-1931 i 1933-1939 była nauczycielką szkół podstawowych.
Działaczka Związku Polaków w Niemczech, Polsko-Katolickiego Towarzystwa Szkolnego w Olsztynie, Związku Polskich Towarzystw Szkolnych w Berlinie. W latach 1939-1945 więźniarka hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Od 1945 mieszkała w Olsztynie. Współzałożycielka tygodnika Słowo na Warmii i Mazurach, niedzielnego dodatku regionalnego do Słowa Powszechnego (1952). Krótko prowadziła polskie przedszkole w Gietrzwałdzie. W swojej twórczości utrwaliła zmagania o polskość regionu, jego kulturę i folklor, niektóre utwory pisząc stylizowaną gwarą.

Maria Zientara-Malewska

Pieśń Warmianki

Kocham cię o Warmio, bom warmińskie dziecię,
Piękność twa przewyższa wszystkie obce kraje,
Bo ja ciebie kocham nade wszystko w świecie
Twe modre jeziora, łąki, bory, gaje,
Twoje żyzne pola, co tak pachną chlebem.
I tę dal zamgloną, co się styka z niebem.
Tu mi wszystko miłe, co mnie w krąg otacza,
I ten strumyk leśny, co cichutko gwarzy
I skowronek-śpiewak, co cieszy oracza,
I pobrzęki kosy wesołych kosiarzy
I klepanie kosy, co mnie budzi z rana
I ten zapach gleby, kiedy jest zorana.
Druhny-wiśnie jak przydanki wiosną
I pochodnie głogów, nieba podpalacze,
I te dzikie róże, co na miedzach rosną,
I samotna wierzba, co nad Łyną płacze,
I ten krzyż przydrożny rzeźbiony przez dziadka,
Gdzie przyklęknie czasem dziecięca gromadka.
Nade wszystko kocham poszum nieustanny
Naszych cudnych lasów bez granic i końca,
Kędy wśród jałowców wysokie dziewanny,
Jak złociste świece płoną na cześć słońca,
A w mchach aksamitnych jagódek rubiny
Śmieją się jak słodkie usteczka dziewczyny.
O, ty Warmio moja! Najdroższa ojczyzno!
Tyś mi kołysanki jak matka śpiewała,
Uczyła czcić głowy pokryte siwizną,
Świętą wiarę ojców, mowę zachowała.
Warmio! Ja cię kocham nade wszystko w świecie
Bom twoją jest córką! Bom warmińskie dziecię!


Brąswałd, 1924 rok
M. Zientara-Malewska, Wiersze warmińskie, Olsztyn 1970, s. 65.

czwartek, 21 lutego 2008

Lutry

Lutry

sobota, 16 lutego 2008

Port Giżycko

Port Giżycko

wtorek, 12 lutego 2008

Giżycko

Giżycko
Znowu zdradzam swoją ukochaną Warmię - pomyślałem... Sprawy zawodowe rzuciły mnie na głęboką wodę. Ponad trzy godziny jazdy autobusem i zawitałem do Giżycka. Piękne, zadbane miasto, wspaniali ludzie, a zamiast lasów wszędzie woda. Niesamowity krajobraz, pomimo iż pogoda była w tym dniu mało życzliwa: padało, świeciło słońce, tak na zmianę. Kilka fotek udało mi się jednak zrobić. Oto odsłona pierwsza.

sobota, 9 lutego 2008

Olsztyn - Zamek Kapituły Warmińskiej

Olsztyn - Zamek Kapituły Warmińskiej

czwartek, 7 lutego 2008

Zabudowa warmińska

Zabudowa warmińska
Spośród 174 budynków znajdujących się w Lutrach i okolicy część uznano za zabytkowe. Szczególna jest tu zabudowa warmińska w postaci murowanych i częściowo drewnianych obiektów mieszkalnych i gospodarczych. Fundamenty budynków zbudowane są z kamienia naturalnego, natomiast krokwie wysunięte zostały poza ściany. Zastosowano zadaszenie dwuspadowe z dachówki, o nachyleniu 30- 45 st. Elementy te są charakterystyczne dla zabudowy warmińskiej. Zaznaczyć należy, że drewno było na tych terenach najpopularniejszym i najbardziej dostępnym budulcem. Królowało aż do początków XX wieku. Domostwa takie częściej jednak płonęły podczas licznych pożarów. Do ich likwidacji przyczyniły się na przełomie XIX/XX wieku także administracyjne nakazy zabraniające stawiania budynków drewnianych. Obecnie możemy oglądać połączenie drewna z cegłą i kamieniem. Właściciele takich domów dbają o jak najlepszy stan swoich zabytków. Na zdjęciach budynek Ochotniczej Straży Pożarnej w Lutrach.

poniedziałek, 4 lutego 2008

Wiadukt kolejowy

Wiadukt kolejowy
Olsztyński wiadukt kolejowy nad rz. Łyną został zbudowany w latach 1872-1873. Jest zabytkiem architektonicznym.
Widoczny wiadukt kolejowy to jedyny zachowany element pierwszego etapu tworzenia w Olsztynie węzła kolejowego, będącego w drugiej połowie XIX wieku i pierwszej połowie XX wieku głównym czynnikiem miastotwórczym stolicy Warmii.