Ełk to idealne połączenie natury, historii i wygody, gdyż wszędzie jest blisko. Miasto leży nad malowniczym Jeziorem Ełckim, ma długą promenadę, molo, marinę, liczne kawiarnie i restauracje z widokiem na wodę. Do tego dochodzą rodzinne przejażdżki Ełcką Koleją Wąskotorową, zielone bulwary, które sprzyjają spacerom oraz rekreacji.
Jedną z atrakcji jest jedyna w regionie i jedna z ostatnich w Polsce działających historycznych kolejek wąskotorowych. Na jej trasie znajduje się licznie zachowana zabytkowa infrastruktura, w tym budynki (np. dworzec i parowozownia z wyposażeniem w Ełku), mosty, wiadukty, przepusty, wiata, rozjazdy i inne. Ponadto na terenie stacji kolejowej w Ełku zachowane wartościowe przykłady zabytkowego taboru kolejowego (np. wagony pocztowe i towarowe, pług itd.), w tym także lokomotywy wpisane do rejestru zabytków ruchomych. Założeniom projektowym Ełckiej Kolei Wąskotorowej (niem. Lycker Kleinbahn) przyświecały cele gospodarcze i militarne. Prace rozpoczęto na przełomie 1911 i 1912 r. Wybudowano wówczas parowozownię, magazyn, budynek administracji budowy (obecnie parterowa część dworca Ełk Wąskotorowy), do którego dobudowano dom mieszkalny. W 1913 r. wybudowano nową parowozownię, starą przekształcając w warsztat. W tym roku nastąpiło uroczyste otwarcie EKW, dalsze prace przerwał wybuch pierwszej wojny światowej. Stację kolei wąskotorowej, zgodnie z dotychczasową praktyką, zlokalizowano przy istniejącej już stacji normalnotorowej. Kolej wąskotorowa połączyła Ełk z przygranicznymi miejscowościami. W 1918 r. wznowiono ruch osobowo-towarowy. Kolej remontowano i modernizowano do lat 20-tych XX w. Układ torowisk, stacji i przystanków pozwalał na bezkolizyjny ruch towarowy całą dobę. Tabor EKW składał się z wagonów pocztowo-bagażowych, towarowych i osobowych. W okresie drugiej wojny światowej wybudowano przejście podziemne pomiędzy dworcem normalnotorowym a wąskotorowym w Ełku. Ełcka Kolej Wąskotorowa została zniszczona podczas ofensywy Armii Czerwonej w 1945 r. Zniszczeniu uległy wówczas m.in.: budynki stacji Ełk Wąskotorowy, przystanki Milejewo i Kalinowo, most w Sypitkach, remontu wymagały torowiska na całej długości linii. W latach 1950-1951 przekuto torowisko kolejki z dotychczasowych 1000 mm na 750 mm. Nastawiono się wówczas głównie na przewóz osób w ruchu podmiejskim. W latach 1952-1955 wymieniono tabor wagonowy; w 1957 r. zmieniono nazwę na Ełcką Kolej Dojazdową. W 1975 r. wprowadzono trakcję spalinową, wcześniej montując na terenie stacji w Ełku dystrybutor paliwa ze zbiornikiem zagłębionym w ziemi. W 1988 r. przeprowadzono remont kapitalny torowiska; prac na całej długości linii nie ukończono. W 1991 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Suwałkach wpisał do rejestru zabytków przestrzenny układ komunikacyjny Ełckiej Kolei Dojazdowej od stacji Ełk Wąskotorowy do stacji Turowo i od stacji Laski Małe do stacji Zawady-Tworki. W 1993 r. uruchomiono pierwsze przejazdy turystyczne, rok później założono tzw. skansen ruchomych zbytków techniki kolejnictwa. W 1994 r. wpisano do rejestru zespół parowozowni normalnotorowej, obejmujący także obiekty i obszar kolei wąskotorowej. W 2002 r. Zarząd Miasta Ełku przejął kolej wąskotorową w użyczenie, przywracając także stara nazwę - Ełcka Kolei Wąskotorowa. Obecnie EKW wykorzystywana jest turystycznie. Na terenie dworca Ełk Wąskotorowy planowane jest uruchomienie Kolejowego Centrum Nauki.
Ruszamy w miasto. A tu jezioro, promenada, zamek krzyżacki w przebudowie i piękne murale.
